TOV-Blog

Optimized by JPEGmini 3.11.4.3 0x950315ca

Let’s Procrastinate! Uitstelgedrag.

Uitstelgedrag is van alle tijden en komt voor bij iedereen. En het irriteert de uitsteller en degene die het uitstelgedrag raakt. En toch…blijven we het doen. Stel je moet je huiswerk af hebben. Maar ja dat leuke spel dat je aan het spelen bent op de gamecomputer heeft net een nieuwe update gekregen. En die moet je toch echt éven uitspelen.
Of vanavond komt er bezoek en de was van 7 dagen ligt ongestreken (wel schoon!) in de woonkamer. En toch ga je eerst éven lekker buiten in de zon zitten met een boek.
De deadline voor je project is morgen. Je hebt de hoofdlijnen echt wel op papier staan maar er moet toch best nog wat tijd ingestopt worden. Eerst maar eens éven Facebook bekijken. Dat kan best!
En ondertussen raak je van binnen opgefokt omdat je niet doet wat je moet doen. Je kiest ervoor om dat wat je moet doen, uit te stellen tot een ander moment. En daar voel je je in eerste instantie goed bij…maar dat blijft niet lang zo! Maar je blijft het uitstellen! En daar heb je ook echt goede redenen voor.
• Ik werk veel beter onder druk!
• Ik heb al zoveel klaar, dat laatste beetje doe ik straks met 2 vingers in de neus.
• Ik heb al zo hard gewerkt vandaag, eerst even een pauze. Ik begin zo!
• Dadelijk! Wacht effe! Ben be-hee-zig!
• Ik krijg het nu toch niet meer af , dan doe ik ook maar helemaal niets meer!

Herken je jezelf hierin? Troost je! We doen het allemaal in meerdere of mindere mate. Ook ik!

Er is in boeken en op het internet heel veel over dit onderwerp te vinden. De links naar twee, naar mijn mening, interessante artikelen vindt je beneden.

Ik ga op dit moment alleen in op het uitstelgedrag van kinderen ( tot 12 jaar).
Uitstelgedrag is aangeleerd gedrag. Dat zal niet iedereen zo zien. Alles wat we leren is in principe door iemand aan ons voorgedaan. Dus de vraag: “Hoe kan het zijn dat mijn kind zijn huiswerk altijd uitstelt?” kan ik gemakkelijk beantwoorden met “Dat heeft hij of zij ergens geleerd”. Ik weet zeker dat er geen enkele ouder ooit tegen zijn kind zegt: ”Joh ik ga je eens even leren hoe je uitstelgedrag moet vertonen!” En toch, heeft het kind het ergens geleerd.

Als we dan ook nog eens weten dat mensen alleen iets doen als het hen iets oplevert dan rijst de 2e vraag al snel op. Wat levert uitstelgedrag dan op. Nou! Je zult ervan opkijken. Veel! Ik neem er maar een aantal door. In de artikelen staat er natuurlijk veel meer over geschreven. Vooral ook gekoppeld aan specifieke persoonlijkheidstypes.
• Een goed gevoel dat je iets leuks aan het doen bent. En het maakt helemaal niet uit wat je dan doet. Als het maar niet het huiswerk (kamer opruimen en afwasmachine zijn daar niet de juiste voorbeelden van). Appen, gamen, even naar Pietje want die weet welk huiswerk ik heb enz
• Je beloont je zelf even met iets leuks of fijns omdat je al zo hard hebt gewerkt vandaag op school. Op zich is niets mis mee om even na school een momentje thee te drinken. Maar als dat momentje tot half zes duurt…tja!
• Je zegt tegen jezelf dat je het huiswerk echt zo af hebt. Het is maar weinig en je had in school al eraan gewerkt. Dus je begint pas later want dat kan echt wel. 
• Ik weet dat ik het huiswerk niet kan maken en daar voel ik me niet echt fijn bij. Dus ik ga op zoek naar iets dat me goed laat voelen en duw zo het vervelende gevoel naar de achtergrond. 
Het is dus zo dat ook kinderen vervelende of doedingen uitstellen omdat het ze een fijner gevoel geeft om iets te doen wat wél leuk is. Kinderen weten best dat ze huiswerk moeten maken en dat het voor een bepaalde tijd af moet. En toch is dit simpele feit niet voldoende om ze in actie te laten komen.
Maar hoe krijg ik mijn kind dan wel zover?
TOV-leren heeft de kennis en ervaring om hier met kinderen aan te werken. Eerlijk is eerlijk, eens kinderen gaan puberen is natuurlijk alles weer anders. Maar tot die tijd zijn de volgende punten van belang in de begeleiding van kinderen met uitstelgedrag.
• Geef kinderen het inzicht dat het goede gevoel (de beloning) eigenlijk niets meer is dan jezelf voor de gek houden. Dit is meestal het eerste en ook meest confronterende gesprek. Kinderen zijn heel eerlijk over wat ze doen en waarom ze het doen. Maar inzicht krijgen in waarom je uitstelt tot het vaak te laat is, maakt veel los. Ik luister en observeer de kinderen zeer nauwkeurig en vraag door. Hierbij is de centrale vraag waarom doe je iets waarvan je van te voren al weet dat het je problemen gaat opleveren. Verbazingwekkend genoeg weegt het korte fijne gevoel van bv een spelletje spelen zwaarder dan het in de problemen komen omdat het huiswerk niet af is. En daar haak ik op in. Oorzaak en gevolg worden besproken van dit gedrag. Waarbij ik eerst focus op wat de gevolgen zijn van dit gedrag en dan pas verder op de oorzaak in ga. In de praktijk merk ik dat kinderen dit vaak best wel weten maar niet in staat zijn het zelf te doorbreken. Ik maak het vaak met inzichtelijk met schema’s, woordwebjes, enz.
• De volgende stap is een hele belangrijke! We gaan samen iets uitkiezen waar het kind altijd uitstelgedrag bij vertoont. Voor het gemak, het maken van het huiswerk voor spelling. Spelling is namelijk (in dit geval) het zwakste vak qua scores. Samen gaan we dan op onderzoek uit. Heeft dit kind meer tijd nodig om de opdrachten te kunnen maken? Dan is het dus echt niet handig als je dit gaat uitstellen, want je komt dus dan tijd tekort. Vaak genoeg maak ik mee dat kinderen dan aangeven dat ze daar nog nooit over nagedacht hebben. En dat is dan precies wat we gaan doen. We gaan daar over nadenken en kijken wat de mogelijke gevolgen zijn. Dit inzicht is heel belangrijk voor de volgende stap.
• Hoe kunnen we het anders gaan doen als we weten dat dit niet de juiste manier is?
We gaan in detail bespreken wat een goede manier van werken zou kunnen zijn. Daar zijn meerdere manieren voor te bedenken, passend bij het kind. Stel dat er ook sprake is van een achterstand en die is niet weggewerkt dan kun je ook niet verwachten dat een kind het opeens wel kan als de manier van werken klopt.
• We gaan het proces in stapjes verdelen. Bv je spullen bij je hebben, de opdrachten lezen, eventueel extra instructie geven, hardop voordoen en nadoen …daarna samen doen…en als het kan, daarna alleen. Dit is natuurlijk een proces dat langer duurt dan nu hier even in het kort op papier staat. En nogmaals, per kind kan en zal dit verschillen.
• De eerste keer dat een kind het alleen kan, en ook alleen doet, en succesvol is, is een geweldig moment. Het kind zal op dit moment een ervaring opdoen die belangrijker is dan het goede gevoel van uitstellen. Dus de beloning van trotse ouders, trotse leerkracht maar vooral het eigen trotse gevoel is sterker dan de korte termijn beloning van het uitstelgedrag
• Nu gaan we dit proces inslijten. Dat wil zeggen dat we spelling op deze manier gaan aanpakken en daar niet van gaan afwijken. (uitzonderingen daargelaten) Deze manier van werken gaan we daarna ook weer toepassen op andere vakken. We gebruiken de succeservaring als kapstok voor de volgende stap.
Het motto van TOV-leren van Samen leren naar alleen kunnen is ook hier weer van toepassing.

Het mag helder zijn dat de aanpak voor ieder kind met uitstelgedrag anders zal zijn. Afhankelijk van de persoonlijkheid van het kind, de problematiek die er mogelijk speelt en manier waarop het traject verloopt zullen er tussentijdse aanpassingen nodig zijn. Bovenstaande werkwijze is dus de algemene manier van werken in de praktijk.
Herken je zoon of dochter hierin en wil je graag dat je kind de kans krijgt om te leren hoe het wel kan? Neem dan vrijblijvend contact met me op via info@tov-leren.com. Of bel 0617451679

https://www.heteffectievewerken.nl/…/10-tips-tegen-uitstelg…https://www.i2l.nl/…/1Tekst%20Zes%20typen%20uitstellers%20e…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *